1. Status off-label w Polsce
W Polsce Wellbutrin (bupropion) jest zarejestrowany przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych (URPL) w leczeniu epizodów dużej depresji oraz, pod nazwą handlową Zyban, jako wsparcie odzwyczajania od nikotyny. ADHD nie jest objęte rejestracją — stosowanie w tym wskazaniu jest off-label.
Przepisywanie leku off-label jest w Polsce dopuszczalne i często klinicznie uzasadnione, gdy dowody naukowe popierają dane zastosowanie, nawet jeśli rejestracja go nie obejmuje. Procedury rejestracyjne testują konkretne wskazania; lek może skutecznie leczyć też inne stany bez formalnej rejestracji w nich. Wiele szeroko stosowanych połączeń lek – choroba ma charakter off-label.
W niektórych krajach bupropion ma odrębną rejestrację w ADHD. Status off-label w Polsce to artefakt regulacyjny, nie ograniczenie kliniczne.
Praktyczne konsekwencje:
- NFZ nie refunduje bupropionu w ADHD — przepisanie poza wskazaniem rejestracyjnym oznacza recepty 100% (pełnopłatne)
- Lekarz powinien udokumentować zasadność medyczną
- Koszt dla pacjenta jest wyższy niż przy refundowanym wskazaniu (zwykle 30–80 zł miesięcznie za bupropion 150 mg XR, w zależności od producenta i apteki)
- Sam lek jest taki sam niezależnie od wskazania
- Bupropion to recepta Rp (zwykła), nie Rpw — brak ograniczeń dotyczących reglamentowanych recept na środki psychotropowe
2. Mechanizm działania
Bupropion to inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy (NDRI) — blokuje wychwyt zwrotny obu neuroprzekaźników, zwiększając ich dostępność w mózgu.
To te same neuroprzekaźniki, na które działają stymulanty stosowane w ADHD (metylofenidat, lisdeksamfetamina). Kierunek działania jest podobny, ale skala i farmakokinetyka się różnią:
- Stymulanty dają względnie szybkie, duże wzrosty aktywności dopaminergicznej i noradrenergicznej
- Bupropion daje wzrosty bardziej stopniowe, mniejsze, narastające w czasie do osiągnięcia stanu stacjonarnego
Wynik: zbliżony kierunek działania, mniejsza siła, inny przebieg czasowy i inny profil działań niepożądanych.
Aktywność dopaminergiczna jest też powodem, dla którego Wellbutrin pomaga przy rzucaniu palenia (głód nikotynowy jest częściowo napędzany dopaminą) i w depresji (układy dopaminowe współtworzą regulację nastroju).
3. Baza dowodów
Co popiera stosowanie Wellbutrinu w ADHD:
- Wiele randomizowanych badań kontrolowanych u dorosłych pokazuje, że bupropion zmniejsza objawy ADHD w porównaniu z placebo
- Wielkości efektu są zwykle mniejsze niż przy stymulantach — typowo podaje się, że to ok. 60–70% skuteczności stymulantów
- Metaanalizy uwzględniają bupropion wśród leków z udokumentowanym działaniem w ADHD
- Badano zarówno formy SR (przedłużone uwalnianie), jak i XR / XL (modyfikowane uwalnianie)
- Pewne dane dotyczą też nastolatków (zbiór mniejszy, ale wspierający)
Dowody są dostatecznie mocne, by uzasadnić stosowanie off-label, ale nie tak mocne, by uczynić Wellbutrin lekiem pierwszego rzutu. Praktyka kliniczna w Polsce zwykle ustawia go jako opcję drugiego lub trzeciego rzutu — rozważaną, gdy stymulanty i atomoksetyna nie są odpowiednie albo nie zadziałały.
4. Kiedy Wellbutrin jest właściwym wyborem
Konkretne sytuacje, w których bupropion jest klinicznie preferowany:
- Uzależnienia w wywiadzie. Stymulanty w Polsce to recepty Rpw (różowy receptariusz) z potencjałem uzależniającym. Bupropion takiego potencjału praktycznie nie ma. Dla dorosłych z aktywnym lub przebytym uzależnieniem (alkohol, kokaina, amfetamina) bupropion bywa znacznie bezpieczniejszy. Uwaga: aktywne odstawienie alkoholu lub benzodiazepin to z kolei przeciwwskazanie ze względu na ryzyko drgawek — o tym poniżej.
- Silnie współwystępujący lęk. Stymulanty czasem nasilają lęk. Bupropion jest zwykle neutralny lub łagodnie aktywujący; u części dorosłych lęk poprawia się przy leczeniu.
- Współwystępująca depresja. Bupropion leczy oba stany — ADHD i depresję — jednym lekiem.
- Obciążenia sercowo-naczyniowe. Stymulanty podnoszą tętno i ciśnienie tętnicze; bupropion ma mniejszy wpływ na układ krążenia.
- Wcześniejsza nietolerancja stymulantów. Część dorosłych źle znosi aktywujące działanie stymulantów; bupropion jest w tym wymiarze łagodniejszy.
- Cel rzucenia palenia. Bupropion (jako Zyban) jest w Polsce zarejestrowany do odzwyczajania od nikotyny; jednoczesne leczenie ADHD i rzucanie palenia bywa wygodne.
- Niechęć do reglamentowanych recept. Dla osób, które nie chcą mieć do czynienia z receptami Rpw na stymulanty (numery, ograniczenia ilościowe, problemy z dostępnością w niektórych aptekach, komplikacje przy wyjazdach zagranicznych).
- Zaburzenia odżywiania. Uwaga — to akurat przeciwwskazanie. Bupropion jest unikany przy aktywnej i przebytej anoreksji oraz bulimii ze względu na ryzyko drgawek.
5. Typowe dawkowanie
Standardowe schematy w ADHD:
- XR (modyfikowane uwalnianie): start 150 mg na dobę, docelowo u większości dorosłych 300 mg na dobę. Część lekarzy w wybranych przypadkach idzie do 450 mg na dobę. Dawkowanie raz dziennie rano.
- SR (przedłużone uwalnianie): start 150 mg na dobę, docelowo 300 mg na dobę w dwóch dawkach po 150 mg. Mniej popularne w ADHD — dwukrotne dawkowanie jest trudniejsze do utrzymania.
- IR (uwalnianie natychmiastowe): rzadko używane w ADHD; wymaga dawkowania trzy razy dziennie i wiąże się z wyższym ryzykiem drgawek. W Polsce praktycznie nieobecne.
Forma XR jest w ADHD preferowana, bo daje stabilne stężenie przy prostym dawkowaniu. Część klinicystów zaczyna od 75–100 mg i powoli zwiększa. Dostępność w polskich aptekach: bupropion XR 150 mg i 300 mg jest powszechnie dostępny pod różnymi nazwami handlowymi (Wellbutrin XR, Welbox, Bupropion 1A Pharma, Zyban dla wskazania nikotynowego).
Decyzje o dawce zależą od indywidualnej odpowiedzi, działań niepożądanych, chorób współistniejących i innych przyjmowanych leków. To rozmowa z lekarzem prowadzącym.
6. Ile czasu potrzebuje, żeby zadziałać
Inaczej niż stymulanty, które działają w ciągu godzin, Wellbutrin wymaga osiągnięcia stanu stacjonarnego, by dać pełen efekt:
- Część dorosłych zauważa umiarkowaną poprawę w ciągu 1–2 tygodni
- Pełny efekt zwykle wymaga 4–6 tygodni w dawce docelowej
- Czasem 6–8 tygodni, zanim całość się ułoży
- Stan stacjonarny przy stałej dawce osiągany jest zwykle po 5–7 dniach
Ta oś czasu jest podobna do działania leków przeciwdepresyjnych, bo mechanizm jest zbliżony. Pacjenci czasem rezygnują zbyt wcześnie, oczekując natychmiastowej reakcji jak po stymulancie. Wyjaśnienie tego z góry zwiększa szanse, że leczenie zostanie doprowadzone do końca.
7. Profil działań niepożądanych
Częste działania niepożądane:
- Suchość w ustach
- Ból głowy
- Bezsenność (zwłaszcza gdy lek brany jest zbyt późno w ciągu dnia)
- Zaparcia
- Zawroty głowy
- Utrata masy ciała (dla części osób mile widziana, dla innych kłopotliwa)
- Drżenie
- Pobudzenie lub niepokój ruchowy
- Wzmożona potliwość
- Nudności, szczególnie na początku leczenia
Rzadsze, ale istotne:
- Ryzyko drgawek (zob. §8)
- Wzrost ciśnienia tętniczego (warto monitorować)
- Wpływ na układ krążenia (kołatania serca, tachykardia)
- Zmiany nastroju, u części pacjentów myśli samobójcze
Wyraźne różnice w porównaniu z SSRI:
- Brak działań niepożądanych w sferze seksualnej (często wręcz poprawa funkcjonowania seksualnego)
- Brak przyrostu masy ciała (często utrata)
- Brak senności
- Bywa aktywujący (dla wielu dorosłych z ADHD plus; dla części minus)
8. Kwestia drgawek
Najczęściej przywoływana kwestia bezpieczeństwa przy Wellbutrinie to zwiększone ryzyko drgawek. Ważne niuanse:
- Ryzyko jest podwyższone w porównaniu z tłem, ale ryzyko bezwzględne przy zalecanych dawkach jest niskie
- Rośnie przy wyższych dawkach, gwałtownym zwiększaniu dawki i przy formie IR
- Rośnie zdecydowanie u osób z czynnikami predysponującymi
Przeciwwskazania i czynniki predysponujące:
- Padaczka lub inne wcześniejsze drgawki
- Aktywne lub przebyte zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia)
- Aktywne odstawienie alkoholu lub benzodiazepin
- Ciężki uraz głowy w wywiadzie
- Guz mózgu
- Równoczesne stosowanie leków obniżających próg drgawkowy
U dorosłych z tymi czynnikami bupropion jest zwykle pomijany. U większości dorosłych w standardowych dawkach ryzyko drgawek jest na tyle małe, że nie wyklucza leczenia — ale to najważniejsze pytanie przesiewowe bezpieczeństwa.
9. Wellbutrin a stymulanty
Porównanie:
- Skuteczność. Stymulanty zwykle dają większy efekt na objawy ADHD (wielkość efektu ok. 0,8–1,0) w porównaniu z Wellbutrinem (~0,4–0,6). Dla większości dorosłych stymulanty działają lepiej.
- Przebieg czasowy. Stymulanty działają w ciągu godzin; Wellbutrin wymaga 4–6 tygodni do pełnego efektu.
- Status recepty. Stymulanty (metylofenidat, lisdeksamfetamina) to w Polsce Rpw — różowy receptariusz, ograniczenia ilościowe, numer recepty. Wellbutrin to zwykła Rp. Praktyczne konsekwencje przy powtórnych receptach, wyjazdach zagranicznych i dostępności w aptekach.
- Potencjał uzależniający. Stymulanty mają potencjał uzależniający (szczególnie formy IR); Wellbutrin praktycznie żadnego.
- Obciążenie układu krążenia. Stymulanty podnoszą tętno i ciśnienie bardziej niż Wellbutrin.
- Wpływ na lęk. Stymulanty mogą nasilać lęk; Wellbutrin jest zwykle neutralny lub aktywujący.
- Wpływ na depresję. Wellbutrin leczy depresję; stymulanty nie (a w pewnych przypadkach mogą ją nasilać).
Dla większości dorosłych z ADHD bez konkretnych przeciwwskazań stymulanty zostają lekiem pierwszego rzutu. Wellbutrin staje się właściwym wyborem, gdy zachodzi co najmniej jedna z opisanych wyżej sytuacji.
10. Wellbutrin a atomoksetyna
Atomoksetyna (Strattera) to nie-stymulantowy lek na ADHD zarejestrowany w Polsce (u dzieci od 6. roku życia, kontynuacja u dorosłych). Porównanie:
- Rejestracja. Atomoksetyna jest zarejestrowana w ADHD; Wellbutrin używany jest off-label.
- Skuteczność. Efekt atomoksetyny na objawy ADHD zwykle większy niż bupropionu.
- Profile działań niepożądanych. Atomoksetyna: dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, czasem wpływ na wątrobę), dysfunkcje seksualne, czasem objawy ze strony układu moczowego. Wellbutrin: suchość w ustach, bezsenność, utrata masy ciała, drżenie.
- Depresja. Wellbutrin leczy depresję; atomoksetyna nie (SSRI są często z nią łączone).
- Funkcjonowanie seksualne. Wellbutrin często poprawia; atomoksetyna czasem pogarsza.
- Rzucanie palenia. Wellbutrin pomaga; atomoksetyna nie.
Dla czystego ADHD bez depresji i bez celu rzucenia palenia atomoksetyna często wypada lepiej niż Wellbutrin. Dla ADHD ze współwystępującą depresją lub przy chęci rzucenia palenia podwójna korzyść Wellbutrinu czyni go konkurencyjnym.
11. Terapia skojarzona
Połączenie stymulant + bupropion stosuje się klinicznie, gdy:
- Same stymulanty nie zajmują się objawami w pełni
- Występują razem ADHD i depresja
- Równoległym celem jest rzucenie palenia
- Pacjent lepiej toleruje niższą dawkę stymulantu plus Wellbutrin niż samą wyższą dawkę stymulantu
Połączenie daje addytywny efekt na układy dopaminowy i noradrenergiczny. Trzeba uwzględnić:
- Skumulowane ryzyko drgawek nieco rośnie
- Większe obciążenie układu krążenia
- Możliwe nasilenie zaburzeń snu
- Konieczność monitorowania interakcji lekowych
Terapia skojarzona to zdecydowanie decyzja lekarza; nigdy samodzielnego eksperymentowania.
12. Wellbutrin w ADHD ze współwystępującą depresją
Argumenty za bupropionem konkretnie w ADHD z depresją:
- Jeden lek zajmuje się oboma stanami
- Wsparcie dopaminergiczne pomaga ADHD
- Efekt przeciwdepresyjny pomaga w depresji
- Brak działań niepożądanych typowych dla SSRI w sferze seksualnej
- Brak przyrostu masy ciała (często utrata)
- Poprawa energii i koncentracji (często)
Argumenty przeciw:
- Efekt na ADHD mniejszy niż przy stymulantach
- Efekt na ciężką depresję w niektórych badaniach mniejszy niż SSRI pierwszego rzutu
- Oba stany mogą bardziej skorzystać z leczenia skojarzonego z osobnymi lekami na każdy z nich
W łagodnym i umiarkowanym ADHD współwystępującym z łagodną lub umiarkowaną depresją sam Wellbutrin bywa właściwą odpowiedzią. W ciężkim ADHD lub ciężkiej depresji leczenie skojarzone z osobnymi lekami często działa lepiej.
13. Nakładanie się z rzucaniem palenia
Bupropion jest w Polsce zarejestrowany w odzwyczajaniu od nikotyny pod nazwą Zyban. Mechanizm: nikotyna częściowo działa przez dopaminę; wsparcie układu dopaminergicznego zmniejsza głód nikotynowy.
Dla dorosłych z ADHD, którzy palą (odsetek wyższy niż w populacji ogólnej — ADHD często wiąże się z próbami samoleczenia nikotyną), Wellbutrin może:
- Leczyć ADHD
- Zmniejszyć głód nikotynowy
- Wspierać rzucanie palenia
- Zaadresować deficyt dopaminergiczny, który napędzał palenie
Podwójna korzyść to jeden z najczęściej przywoływanych argumentów za Wellbutrinem. Dla dorosłych z ADHD, którzy próbują rzucić palenie, poruszenie tego tematu z lekarzem ma sens.
14. O co zapytać lekarza
Jeśli rozważasz Wellbutrin w ADHD, warto przegadać z lekarzem:
- Czy bupropion jest dla mnie odpowiedni biorąc pod uwagę całą historię medyczną?
- Do jakiej dawki dążymy i w jakim tempie?
- Na jakie działania niepożądane mam zwracać uwagę?
- Po jakim czasie powinienem/powinnam poczuć efekt?
- Jak będziemy mierzyć, czy lek działa?
- Jakie są alternatywy, jeśli nie zadziała?
- Czy mogę go łączyć ze stymulantem, jeśli będzie taka potrzeba?
- Czy wchodzi w interakcje z moimi pozostałymi lekami?
- Jakie jest ryzyko drgawek dla mnie konkretnie?
- Jak to się ma do moich celów dotyczących depresji, palenia i innych obszarów?
15. Najczęstsze pytania
Czy Wellbutrin jest zarejestrowany w leczeniu ADHD?
W Polsce nie. Wellbutrin (bupropion) jest zarejestrowany przez URPL i dopuszczony do obrotu w UE w leczeniu epizodów dużej depresji oraz jako wsparcie odzwyczajania od nikotyny (pod nazwą handlową Zyban). W ADHD stosuje się go off-label — czyli poza wskazaniami rejestracyjnymi, ale zgodnie z dowodami naukowymi. Przepisywanie off-label jest w Polsce dopuszczalne, gdy klinicysta ma uzasadnienie. Baza dowodów dla ADHD jest sensowna, ale mniejsza niż dla stymulantów (metylofenidat, lisdeksamfetamina) czy atomoksetyny. W praktyce klinicznej bupropion jest zwykle opcją drugiego lub trzeciego rzutu — gdy stymulanty i atomoksetyna nie są odpowiednie lub nie zadziałały.
Dlaczego sięgać po Wellbutrin zamiast stymulantów?
Klinicyści rozważają go z kilku powodów: gdy stymulanty są przeciwwskazane (uzależnienia w wywiadzie, choroby układu krążenia, silny lęk, niektóre inne stany); gdy stymulanty nie zadziałały albo były źle tolerowane; gdy współwystępuje depresja (bupropion potrafi zająć się obiema sprawami naraz); gdy pacjent nie chce mieć do czynienia z reglamentowanymi receptami Rpw (różowy receptariusz) na stymulanty; gdy dodatkowym celem jest rzucenie palenia. Dla większości dorosłych z ADHD stymulanty zostają pierwszym wyborem, bo dowody są mocniejsze, a efekt zwykle większy — ale w konkretnych sytuacjach bupropion jest pełnoprawną alternatywą.
Jak Wellbutrin działa w ADHD?
Bupropion to inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy (NDRI) — zwiększa dostępność obu tych neuroprzekaźników w mózgu, czyli celuje w te same układy co stymulanty stosowane w ADHD. Mechanizm jest zbliżony co do kierunku, ale różni się skalą i farmakokinetyką. Efekt na objawy ADHD jest zwykle mniejszy niż w przypadku stymulantów, ale realny dla wielu dorosłych. Aktywność dopaminergiczna jest też powodem, dla którego bupropion pomaga w odzwyczajaniu od nikotyny i w depresji.
Jakie są dowody na działanie Wellbutrinu w ADHD?
Wiele randomizowanych badań kontrolowanych pokazało, że bupropion zmniejsza objawy ADHD u dorosłych w porównaniu z placebo. Wielkość efektu jest zwykle mniejsza niż w przypadku stymulantów — często podaje się, że to ok. 60–70% skuteczności stymulantów. Metaanalizy uwzględniają bupropion wśród leków z udokumentowanym działaniem w ADHD. Dowody są wystarczająco mocne, by uzasadniać użycie off-label, ale za słabe, by uczynić go lekiem pierwszego rzutu. Badano zarówno formy o przedłużonym uwalnianiu (SR), jak i o uwalnianiu modyfikowanym (XR / XL).
Jakie dawki stosuje się w ADHD?
Typowe dawkowanie w ADHD odpowiada dawkowaniu w depresji — start zwykle 150 mg na dobę, docelowo u większości dorosłych 300 mg na dobę, czasem więcej. Forma XR (modyfikowane uwalnianie) jest preferowana w ADHD, bo daje stabilne stężenie przy jednej dawce rano; forma SR wymaga dwóch dawek dziennie. Część klinicystów zaczyna od 75–100 mg i powoli zwiększa. Ważne: dawka to rozmowa z lekarzem — zależy od indywidualnej odpowiedzi, działań niepożądanych i chorób współistniejących.
Jakie są działania niepożądane Wellbutrinu?
Częste: suchość w ustach, ból głowy, bezsenność (zwłaszcza przy przyjmowaniu zbyt późno w ciągu dnia), zaparcia, zawroty głowy, utrata masy ciała (dla części osób mile widziana, dla innych kłopotliwa), drżenie, pobudzenie, wzmożona potliwość, nudności na początku leczenia. Rzadsze, ale istotne: zwiększone ryzyko drgawek (lekko powyżej tła; przeciwwskazany w padaczce i stanach predysponujących do drgawek), wzrost ciśnienia tętniczego, kołatania serca, w pojedynczych przypadkach myśli samobójcze. Wellbutrin jest zwykle dobrze tolerowany, ale jego profil różni się wyraźnie od stymulantów.
Czy Wellbutrin wywołuje drgawki?
Ryzyko jest podwyższone w porównaniu z tłem, ale ryzyko bezwzględne przy zalecanych dawkach jest niskie. Rośnie przy wyższych dawkach, gwałtownym zwiększaniu dawki oraz u osób z wcześniejszą padaczką lub stanami predysponującymi — zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia), odstawienie alkoholu lub benzodiazepin, ciężki uraz głowy w wywiadzie, guz mózgu, równoczesne stosowanie leków obniżających próg drgawkowy. U osób z tymi czynnikami bupropion jest zwykle pomijany. U większości dorosłych w standardowych dawkach ryzyko drgawek jest na tyle małe, że nie wyklucza leczenia — ale to najczęściej przywoływana kwestia bezpieczeństwa.
Czy Wellbutrin jest lepszy od atomoksetyny?
Różne profile, różne najlepsze zastosowania. Atomoksetyna (Strattera) jest w Polsce zarejestrowana w ADHD (u dzieci od 6. roku życia, kontynuacja u dorosłych); efekt na objawy ADHD jest zwykle większy niż bupropionu; działania niepożądane to m.in. dolegliwości żołądkowo-jelitowe, czasem zaburzenia funkcji seksualnych. Bupropion daje dodatkową korzyść w depresji, nie powoduje dysfunkcji seksualnych (często wręcz poprawia funkcjonowanie seksualne) i przydaje się przy rzucaniu palenia. Dla samego ADHD bez depresji i bez celów związanych z nikotyną atomoksetyna często wypada lepiej. Dla ADHD ze współwystępującą depresją lub przy chęci rzucenia palenia bupropion staje się konkurencyjny.
Czy można brać Wellbutrin razem ze stymulantami?
Tak, w wybranych sytuacjach. Połączenie stymulant + bupropion stosuje się klinicznie, gdy stymulanty same w sobie nie wystarczają lub gdy współwystępują ADHD i depresja. Dochodzi wtedy do addytywnego efektu na układy dopaminowy i noradrenergiczny. Trzeba liczyć się z lekko wyższym ryzykiem drgawek, większym obciążeniem układu krążenia oraz pogorszeniem snu. To zdecydowanie decyzja lekarza prowadzącego — nigdy samodzielnego eksperymentowania.
Ile czasu Wellbutrin potrzebuje, żeby zadziałać w ADHD?
Inaczej niż stymulanty, które działają w ciągu godzin, Wellbutrin wymaga osiągnięcia stanu stacjonarnego. Typowy harmonogram: część dorosłych zauważa umiarkowaną poprawę po 1–2 tygodniach; pełny efekt zwykle dopiero po 4–6 tygodniach w dawce docelowej. To zbliżone do działania leków przeciwdepresyjnych, bo mechanizm jest podobny. Pacjenci czasem rezygnują zbyt wcześnie, oczekując natychmiastowej reakcji jak po stymulancie — wytłumaczenie z góry, jak wygląda oś czasu, pomaga w wytrwałości leczenia.
Czy Wellbutrin to lek z grupy „środków odurzających”?
Nie. Wellbutrin (bupropion) nie jest w Polsce lekiem psychotropowym ani środkiem odurzającym — to zwykły lek na receptę Rp. To duża praktyczna różnica wobec stymulantów: metylofenidat (Concerta, Medikinet) i lisdeksamfetamina (Elvanse) są w Polsce wydawane na recepty Rpw (różowy receptariusz, z numerem), z ograniczeniami dotyczącymi wystawiania, ilości i przechowywania. Bupropion takich ograniczeń nie ma. Dla osób z uzależnieniami w wywiadzie lub po prostu z preferencją unikania reglamentowanych recept to znacząca zaleta.
Czy Wellbutrin pomoże mi i na ADHD, i na depresję?
Możliwe, jeśli oba stany występują razem. Argumenty za bupropionem w ADHD z depresją: jeden lek na dwie sprawy; wsparcie dopaminergiczne pomaga ADHD; efekt przeciwdepresyjny pomaga w depresji; brak działań niepożądanych typowych dla SSRI w sferze seksualnej; potencjalne wsparcie w rzucaniu palenia. Argumenty przeciw: efekt na ADHD mniejszy niż przy stymulantach; w ciężkiej depresji bywa słabszy niż SSRI pierwszego rzutu; oba stany mogą bardziej skorzystać z leczenia skojarzonego (lek na ADHD + osobny lek na depresję). Klinicysta znający oba zaburzenia pomoże ułożyć właściwą strategię.