Skip to content
Neurodiverge App

Współwystępowanie · 12 minut czytania · Opublikowano 30 maja 2026

PMDD i autyzm — nakładanie hormonalno-ND, którego większość lekarzy nie widzi

Kobiety autystyczne mogą częściej mieć przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD) niż inne kobiety — ale badania są małe i dają sprzeczne wyniki. Łączny obraz potrafi być katastrofalny: dni przed każdą miesiączką, w których tolerancja sensoryczna się załamuje, znika zdolność maskowania, siada regulacja emocjonalna, a autyzm, który wydawał się do opanowania, staje się przytłaczający. Większość klinicystów tego nakładania nie rozpoznaje, więc kobiety autystyczne spędzają lata, krążąc między rozpoznaniami lęku, depresji, osobowości borderline i kolejnych prób farmakologicznych, zanim zostaną zidentyfikowane jednocześnie PMDD i autyzm.

Ten przewodnik opisuje, czym PMDD właściwie jest, dlaczego kobiety autystyczne są w grupie podwyższonego ryzyka, jak autyzm zmienia się w cyklu menstruacyjnym, jak wygląda diagnoza, jakie opcje leczenia realnie pomagają oraz obraz AuDHD, który wszystko piętrzy. Napisany dla kobiet autystycznych, które same się w tym poruszają, i dla klinicystów, którzy tego wzorca jeszcze nie rozpoznali.

Czy jestem osobą autystyczną?PMDD i ADHD

1. Czym właściwie jest PMDD

Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne to ciężka postać zespołu napięcia przedmiesiączkowego, w której nastrój, lęk, drażliwość i wydolność funkcjonalna gwałtownie spadają w ostatnim tygodniu przed miesiączką, poprawiają się w ciągu kilku dni od jej początku i są minimalne lub znikają w tygodniu po niej (DSM-5; ICD-11 opisuje ten sam wzorzec).

Podstawowe cechy PMDD:

PMDD różni się od zwykłego PMS nasileniem. Wiele osób z PMDD opisuje to jako „stawanie się inną osobą” na kilka dni co miesiąc. To realne rozpoznanie kliniczne (w DSM-5 oraz w ICD-11 jako GA34.41 — ICD-11 nie obowiązuje jeszcze w Polsce, a data jej wdrożenia nie jest ustalona; w stosowanej w Polsce ICD-10 PMDD nie ma osobnego kodu — najbliższy jest N94.3 „Zespół napięcia przedmiesiączkowego”, czyli PMS), a nie „mocniejsze PMS”. Istnieją skuteczne metody leczenia.

2. Rozpowszechnienie u kobiet autystycznych

W populacji ogólnej PMDD dotyczy od 1,6% do 7,7% osób miesiączkujących, zależnie od metody (metaanaliza 44 badań, 2024). Czy u kobiet autystycznych jest częstsze, nie jest rozstrzygnięte: badania są małe i dają sprzeczne wyniki.

Wyniki badań i ankiet:

Dane są w większości globalne (anglojęzyczne), polskich danych krajowych jest mniej; ZUS i MZ nie publikują regularnie diagnostyki ND u dorosłych. Wniosek pozostaje ten sam: każda kobieta autystyczna z cyklicznymi zmianami nastroju i funkcjonowania wokół miesiączki powinna zostać oceniona pod kątem PMDD, a każda kobieta z PMDD powinna zostać oceniona pod kątem autyzmu, jeśli obecne są inne cechy autystyczne.

3. Dlaczego kobiety autystyczne są w grupie ryzyka

Nie jest pewne, że kobiety autystyczne są w grupie podwyższonego ryzyka (patrz wyżej). Badacze wskazują możliwe przyczyny; żadnej nie sprawdzono bezpośrednio:

Jak często autyzm, ADHD i PMDD współwystępują u późno diagnozowanych kobiet, nie zmierzono. Wiele z nich opisuje, że każdy z tych stanów utrudnia pozostałe.

4. Lutealne pogorszenie autyzmu

Wiele kobiet autystycznych zgłasza wyraźne pogorszenie autystycznych trudności w tygodniu przed miesiączką.

Konkretne wzorce:

Rozpoznanie tego wzorca bywa pierwszym krokiem ku skutecznemu leczeniu.

5. Doświadczenie dwóch „ja”

Wiele kobiet autystycznych opisuje cykliczny wzorzec jako dwa odrębne „ja” — ja lutealne i ja reszty cyklu.

Ja lutealne:

Traktuj myśli samobójcze poważnie, nawet jeśli pojawiają się w rytmie cyklu. Badania wiążą PMDD z częstszymi myślami i próbami samobójczymi (metaanaliza Prasad i wsp., 2021). Jeśli masz takie myśli, szukaj pomocy od razu: 116 123 lub 800 70 2222 (całodobowo, bezpłatnie); w nagłym zagrożeniu życia dzwoń pod 112.

Ja reszty cyklu:

Rozłączność między dwoma „ja” to kluczowa wskazówka, że PMDD jest częścią obrazu, a nie że sam autyzm się ogólnie pogarsza. Cykliczna, przewidywalna natura zmiany odróżnia PMDD od innych stanów.

6. Dlaczego to nakładanie jest konsekwentnie przeoczane

Wiele powodów, dla których nakładanie PMDD-autyzm latami pozostaje nierozpoznane:

Wiele kobiet autystycznych spędza lata, krążąc między rozpoznaniami psychiatrycznymi, zanim zostaną zidentyfikowane jednocześnie PMDD i autyzm.

7. Jak diagnozuje się PMDD

Diagnoza PMDD opiera się na prospektywnym monitorowaniu objawów przez co najmniej dwa cykle menstruacyjne, by potwierdzić cykliczny wzorzec.

Proces diagnostyczny:

  1. Codzienne śledzenie objawów przez co najmniej 2 cykle menstruacyjne
  2. Tracking pokazuje wyraźne lutealne pogorszenie, które ustępuje wraz z miesiączką
  3. Objawy spełniają konkretne kryteria DSM-5 (lub ICD-11) co do nasilenia
  4. Wykluczone są inne przyczyny (stała depresja, która nie cyklicznie się zmienia, objawy okołomenopauzalne, inne zaburzenia nastroju)
  5. Ginekolog lub psychiatra potwierdza diagnozę

Aplikacje do śledzenia lub papierowe dzienniki, w których codziennie odnotowuje się objawy w obrębie cyklu, pomagają ustalić, czy wzorzec faktycznie odpowiada PMDD. Tracker Neurodiverge Pro jest zaprojektowany pod ten rodzaj cyklicznego rozpoznawania wzorców i uwidacznia relację między fazą cyklu a objawami ND.

W polskim kontekście: PMDD można diagnozować zarówno na NFZ (poradnia ginekologiczna lub psychiatryczna; w praktyce z długim czasem oczekiwania), jak i prywatnie (ceny wizyt różnią się między gabinetami). Skierowanie do psychiatry nie jest potrzebne. Wizyta z gotowym, codziennym trackingiem z 2–3 cykli skraca diagnozę z miesięcy do jednej-dwóch wizyt.

8. Śledzenie cyklu i objawów autystycznych

Codzienne śledzenie w obrębie dni cyklu daje najczystszy obraz. Co warto notować:

Po 2–3 cyklach konsekwentnego śledzenia wzorzec (lub jego brak) staje się jasny. Zabierz dane do ginekologa lub psychiatry — obiektywne, skorelowane z cyklem dane znacznie pomagają zarówno w diagnozie, jak i leczeniu.

9. Opcje leczenia, które działają

PMDD jest uleczalne. Kilka opcji opartych na dowodach:

Wiele kobiet odczuwa dzięki leczeniu wyraźną ulgę. Nie musisz znosić PMDD bez leczenia.

10. SSRI a PMDD

SSRI to najlepiej zbadane leki na objawy przedmiesiączkowe. Przegląd Cochrane obejmujący 31 badań wykazał, że zmniejszały objawy PMS i PMDD bardziej niż placebo; jakość dowodów oceniono jako niską do umiarkowanej. Najczęstsze działania niepożądane to nudności i osłabienie.

W Polsce PMDD nie jest wskazaniem w sprawdzonej charakterystyce fluoksetyny (Bioxetin), więc takie leczenie jest poza wskazaniami rejestracyjnymi i to decyzja lekarza. Opcje leczenia i schemat przyjmowania leków omawiasz z lekarzem. Dlaczego SSRI pomagają w PMDD, nie jest do końca wyjaśnione.

Jeśli już przyjmujesz SSRI z powodu lęku lub depresji, powiedz psychiatrze prowadzącemu o cyklicznym wzorcu — najlepiej z notatkami objawów z kilku miesięcy.

Jeśli to o Tobie

Wykonaj test ND

Wiele kobiet odkrywa autyzm dopiero przez nakładanie z PMDD. Jeśli to czytasz i rozpoznajesz siebie, self-screen to ustrukturyzowany punkt wyjścia — obejmuje autyzm, ADHD, AuDHD, różnice sensoryczne i kilka innych profili ND.

Rozpocznij self-screen

Neurodiverge Pro dodaje tracker (zaprojektowany właśnie pod cykliczne rozpoznawanie wzorców PMDD/ND), ND-afirmującego coacha AI i materiały do pobrania. Self-screeny i przewodniki są i zostaną bezpłatne. Zobacz cennik →

11. Interwencje hormonalne

Drugim głównym kierunkiem leczenia jest tłumienie wahań hormonalnych, które wyzwalają PMDD.

Opcje:

Niektóre kobiety autystyczne zgłaszają, że leczenie hormonalne łagodzi też cykliczne pogorszenie autyzmu. Żadne badanie tego nie sprawdziło — to osobista relacja, a nie oczekiwany wynik.

12. AuDHD i obraz złożony

Kobiety AuDHD (autystyczne + ADHD) mogą nieść szczególnie ciężkie obciążenie w fazie lutealnej. Wzorce:

Łączny plan może obejmować:

To nie jest „parcie przez fazę lutealną”. To rozpoznanie, że 25% każdego miesiąca jest strukturalnie inne, i odpowiednie zaprojektowanie życia.

13. Perimenopauza i nasilenie objawów

Perimenopauza (5–10 lat hormonalnych przemian przed menopauzą, w Polsce zwykle rozpoczynająca się w późnych latach 30 lub w 40) to czas, w którym wiele późno diagnozowanych kobiet autystycznych po raz pierwszy uświadamia sobie, że coś jest nie tak, lub w którym PMDD, które dotąd było do opanowania, staje się katastrofalne.

Co się dzieje:

Leczenie w perimenopauzie:

Nasilenie objawów w perimenopauzie jest uleczalne. Warto je aktywnie leczyć, a nie tylko znosić.

14. Projektowanie życia wokół cyklu

Nawet przy optymalnym leczeniu tydzień lutealny często pozostaje trudniejszy niż reszta cyklu. Projektowanie życia, które to respektuje, znacznie pomaga.

Co działa:

To nie jest poddanie się — to rozpoznanie, że jeden tydzień na cztery jest strukturalnie inny, i budowanie życia, które respektuje cykliczną rzeczywistość.

15. Najczęstsze pytania

Jak częste jest PMDD u kobiet autystycznych?

Możliwe, że częstsze niż u innych kobiet — ale badania są małe i dają sprzeczne wyniki. Bardzo małe badanie z 2008 roku (26 kobiet autystycznych z niepełnosprawnością intelektualną) i małe holenderskie badanie wywiadowe z 2016 roku (kryteria spełniło 9 kobiet autystycznych) wykazały znacznie wyższe odsetki. Holenderskie badanie z 2022 roku (70 kobiet) wykazało PMDD u 14,3% kobiet autystycznych i 9,5% nieautystycznych — różnica nie była istotna statystycznie. Brytyjska ankieta internetowa z 2026 roku wykazała PMDD zgłaszane przez samych badanych u 14% osób autystycznych i 4% nieautystycznych, ale po uwzględnieniu ADHD i innej neuroróżnorodności różnica przestała być istotna. Dla porównania: w populacji ogólnej PMDD dotyczy od 1,6% do 7,7% osób miesiączkujących, zależnie od metody (metaanaliza 44 badań, 2024). Niezależnie od tego każda kobieta autystyczna z cyklicznymi zmianami nastroju i funkcjonowania wokół miesiączki powinna zostać oceniona pod kątem PMDD, a każda kobieta z PMDD — pod kątem autyzmu, jeśli obecne są inne cechy autystyczne.

Czym jest PMDD?

Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (premenstrual dysphoric disorder, PMDD) to ciężka postać zespołu napięcia przedmiesiączkowego, w której nastrój, lęk, drażliwość i wydolność funkcjonalna gwałtownie spadają w ostatnim tygodniu przed miesiączką, poprawiają się w ciągu kilku dni od jej początku i są minimalne lub znikają w tygodniu po niej (DSM-5, ICD-11). Różni się od zwykłego PMS nasileniem — wiele osób z PMDD opisuje to jako „stawanie się inną osobą” na kilka dni co miesiąc. PMDD to realne rozpoznanie kliniczne (w DSM-5, w ICD-11 jako GA34.41), a nie „mocniejsze PMS”; istnieją skuteczne metody leczenia. ICD-11 nie obowiązuje jeszcze w Polsce (data wdrożenia nie jest ustalona); w stosowanej ICD-10 PMDD nie ma osobnego kodu — N94.3 to „Zespół napięcia przedmiesiączkowego”, czyli PMS. PMDD dotyczy od 1,6% do 7,7% osób miesiączkujących, zależnie od metody pomiaru.

Dlaczego kobiety autystyczne są w grupie podwyższonego ryzyka PMDD?

Nie jest pewne, że są: badania są małe i dają sprzeczne wyniki. Badacze wskazują możliwe przyczyny, ale żadnej nie sprawdzono bezpośrednio. Autystyczne układy nerwowe mogą być ogólnie bardziej wrażliwe na wahania hormonalne — estrogeny i progesteron wpływają na neuroprzekaźnictwo, w tym serotoninę i GABA, które u osób autystycznych mogą działać inaczej. Skumulowane obciążenie autystycznego życia (przewlekłe przeciążenie sensoryczne, wyczerpanie maskowaniem, wymagania wykonawcze) może zostawiać mniej rezerwy na absorpcję wahań hormonalnych. Współwystępujący lęk i depresja (znacznie częstsze u kobiet autystycznych) wchodzą w interakcję z cyklem hormonalnym. Część związku może tłumaczyć ADHD: w brytyjskiej ankiecie z 2026 roku różnica przestała być istotna po uwzględnieniu ADHD i innej neuroróżnorodności.

Jak autyzm zmienia się w fazie lutealnej?

Wiele kobiet autystycznych zgłasza wyraźne pogorszenie autystycznych trudności w tygodniu przed miesiączką. Typowe wzorce: tolerancja sensoryczna dramatycznie spada (dźwięki i światła, które były do zniesienia, stają się nie do wytrzymania), zdolność maskowania się załamuje (brakuje energii wykonawczej, by tłumić autystyczne reakcje), nasila się dysregulacja emocjonalna (wściekłość, lęk, łatwiej o płacz), wzrasta trudność społeczna (poznawczy koszt społecznej interakcji przekracza dostępne zasoby), sen się pogarsza, funkcje wykonawcze siadają. Wiele kobiet autystycznych opisuje dwa odrębne „ja” — ja lutealne i ja reszty cyklu.

Dlaczego PMDD bywa źle diagnozowane u kobiet autystycznych?

Kilka powodów. Objawy fazy lutealnej przypisywane są wcześniejszym rozpoznaniom (lęk, depresja, osobowość borderline), które wiele kobiet autystycznych już nosi — zamiast PMDD. Sam autyzm pozostaje nierozpoznany u dorosłych kobiet, więc interakcja PMDD/autyzm nie jest na klinicznym radarze. Cykliczne nasilenie objawów bywa zbywane jako „zwykłe PMS”, a nie PMDD. Pogorszenie autyzmu w fazie lutealnej wygląda jak ogólne nasilanie się autyzmu, zamiast zostać rozpoznane jako hormonalne. Klinicyści, którzy nie pytają o cykl menstruacyjny, w ogóle nie widzą cyklicznego wzorca. Wiele kobiet autystycznych spędza lata, krążąc między rozpoznaniami psychiatrycznymi, zanim zostaną zidentyfikowane zarówno PMDD, jak i autyzm.

Jak diagnozuje się PMDD?

Przez prospektywne monitorowanie objawów przez co najmniej dwa cykle menstruacyjne, by potwierdzić cykliczny wzorzec. Aplikacje do śledzenia lub papierowe dzienniki, w których codziennie odnotowuje się objawy w obrębie cyklu, pomagają ustalić, czy wzorzec rzeczywiście odpowiada PMDD (ciężkie objawy w fazie lutealnej, które ustępują wraz z miesiączką), czy raczej innym wzorcom (stała depresja, która nie cyklicznie się zmienia; objawy okołomenopauzalne; chwiejność nastroju z innych przyczyn). Po ustaleniu wzorca diagnozę stawia ginekolog lub psychiatra, opierając się na kryteriach DSM-5 (lub ICD-11, w której PMDD ma kod GA34.41; w obowiązującej w Polsce ICD-10 PMDD nie ma osobnego kodu — najbliższy jest N94.3 „Zespół napięcia przedmiesiączkowego”, czyli PMS). Tracker Neurodiverge Pro jest zaprojektowany właśnie pod ten typ cyklicznego rozpoznawania wzorców i pomaga uwidocznić relację między fazą cyklu a objawami ND.

Co działa w leczeniu PMDD?

Kilka opcji ma oparcie w badaniach. W badaniach SSRI zmniejszały objawy przedmiesiączkowe bardziej niż placebo (przegląd Cochrane, 31 badań; dowody niskiej do umiarkowanej jakości). W Polsce dostępne są m.in. sertralina, fluoksetyna i escitalopram. Sprawdzona charakterystyka fluoksetyny (Bioxetin) nie wymienia PMDD — wymienia depresję, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne i bulimię — więc stosowanie w PMDD jest poza wskazaniami rejestracyjnymi i to decyzja lekarza. Opcje leczenia i schemat przyjmowania leków omawiasz z lekarzem. Tabletki antykoncepcyjne z drospirenonem mogą łagodzić objawy, ale w badaniach placebo też działało silnie, a danych dłuższych niż trzy cykle brak; w Polsce Yaz ma wskazanie tylko „antykoncepcja doustna”. Dla samej wkładki hormonalnej brytyjskie wytyczne (RCOG) nie znalazły dowodów skuteczności w objawach przedmiesiączkowych, a na początku może ona wywoływać objawy podobne do PMS. W ciężkich przypadkach niereagujących na leczenie pierwszej linii stosuje się agonistów GnRH (medyczna menopauza). Czynniki stylu życia — sen, ruch, ograniczenie alkoholu, magnez, wapń, witamina B6 — dają mniejsze, ale realne efekty. CBT zaadaptowana do PMDD pomaga w cyklu poznawczo-emocjonalnym. Wiele kobiet odczuwa dzięki leczeniu wyraźną ulgę; nie musisz znosić PMDD bez leczenia.

Czy leczenie PMDD pomaga na autyzm?

Żadne badanie nie sprawdziło tego bezpośrednio. Niektóre kobiety autystyczne zgłaszają, że gdy PMDD jest leczone, słabnie też cykliczne pogorszenie trudności autystycznych — tolerancja sensoryczna się stabilizuje, wraca zdolność maskowania, poprawia się regulacja emocjonalna. Sam autyzm się nie zmienia. Dla niektórych kobiet to bardzo dużo, bo przestają tracić dni przed każdą miesiączką na ciężką dysregulację nałożoną na PMDD. To osobiste relacje, a nie udowodniony efekt. Leczenie nie „naprawia” autyzmu i nie ma tego robić.

A co z kobietami AuDHD z PMDD?

Jak częste jest to połączenie, nie zmierzono dobrze — ale wiele kobiet AuDHD opisuje je jako szczególnie obciążające. Kobiety AuDHD (autystyczne + ADHD) mogą nieść zarówno autystyczne pogorszenie w fazie lutealnej, jak i pogorszenie ADHD przed miesiączką, które zgłasza wiele z nich. Dowody na to drugie są ograniczone: nieliczne badania nad ADHD w cyklu są małe (np. 32 kobiety w badaniu dzienniczkowym, Roberts 2018) i wskazują różne fazy. W japońskim badaniu klinicznym 290 nastolatek umiarkowany lub ciężki PMS wiązał się z ADHD oraz z autyzmem współwystępującym z ADHD, ale nie z samym autyzmem. Łączny obraz potrafi wytworzyć lutealny układ nerwowy, który ledwo funkcjonuje — przeciążenie sensoryczne, załamanie maskowania, dysregulacja emocjonalna ADHD, siadające funkcje wykonawcze, zaburzony sen. Wiele kobiet AuDHD opisuje tygodnie lutealne jako praktycznie niefunkcjonalne. Łączny plan może obejmować przegląd leczenia ADHD z lekarzem prowadzącym (w Rejestrze Produktów Leczniczych są m.in. Concerta, Medikinet i Elvanse; nie ma Adderallu ani Ritalinu; zmianę leczenia w rytmie cyklu opisano tylko w serii 9 przypadków), leczenie PMDD, np. SSRI (opcje leczenia i schemat przyjmowania leków omawiasz z lekarzem), dostosowania sensoryczne i obniżenie maskowania w fazie lutealnej oraz świadome planowanie życia tak, by wymagania nie spadały na tydzień lutealny.

Czy perimenopauza może pogorszyć autyzm i PMDD?

Tak. Perimenopauza (5–10 lat przemian hormonalnych przed menopauzą, w Polsce zwykle 40+) to czas, w którym wiele późno diagnozowanych kobiet autystycznych po raz pierwszy uświadamia sobie, że coś jest nie tak, lub w którym PMDD, które dotąd było do opanowania, staje się katastrofalne. Wahania hormonalne perimenopauzy wzmacniają autystyczny wzorzec fazy lutealnej i często rozlewają go na większą część cyklu. Późno diagnozowane kobiety autystyczne często otrzymują rozpoznanie właśnie w perimenopauzie, gdy nagromadzone strategie radzenia sobie przestają działać. Obraz leczenia w perimenopauzie może obejmować hormonalną terapię zastępczą (HTZ). Nie ma dowodów, że HTZ poprawia trudności autystyczne, a dowody dla objawów podobnych do PMDD w perimenopauzie są ograniczone; niektóre kobiety zgłaszają, że im pomaga. Decyzję o HTZ podejmujesz z ginekologiem.

Jak śledzić cykl i objawy autystyczne razem?

Codzienne śledzenie w obrębie dni cyklu daje najczystszy obraz. Co warto notować: dzień cyklu, tolerancja sensoryczna (1–10), zdolność maskowania (1–10), regulacja emocjonalna (1–10), funkcje wykonawcze (1–10), pojemność społeczna (1–10), jakość snu, epizody wściekłości, meltdowny, shutdowny, szersze cechy autystyczne. Tracker Neurodiverge Pro jest zbudowany właśnie pod ten rodzaj wielozmiennego cyklicznego śledzenia i uwidacznia wzorce z miesięcy. Po 2–3 cyklach konsekwentnego śledzenia wzorzec (lub jego brak) staje się jasny. Zabierz dane do ginekologa lub psychiatry; obiektywne, skorelowane z cyklem dane bardzo pomagają w diagnozie i leczeniu.

Gdzie szukać pomocy, jeśli podejrzewam PMDD + autyzm?

Zacznij od wizyty u POZ lub ginekologa z danymi z trackingu. Rozmowa idzie lepiej z kilkoma miesiącami danych skorelowanych z cyklem niż z samym opisem słownym. NFZ — pediatria częściowo dostępna, dorośli głównie prywatnie; w praktyce diagnoza PMDD często odbywa się prywatnie u ginekologa lub psychiatry (ceny wizyt różnią się między gabinetami). Skierowanie do psychiatry nie jest potrzebne. Specjaliści warci szukania: ginekolodzy świadomi PMDD, psychiatrzy okołoporodowi, psychiatrzy świadomi autyzmu. Polskie społeczności online (grupy FB „PMDD Polska”, autystyczne grupy kobiece) mają sporo dyskusji o tym nakładaniu i o tym, co konkretnie pomogło konkretnym osobom. Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, w Polsce całodobowo dostępne są: 800 70 2222 (Centrum Wsparcia ITAKA), 116 123 (Telefon Zaufania dla Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym, IPZ), 112 (numer alarmowy).

Powiązane przewodniki

Tylko informacja — nie porada medyczna ani diagnostyczna. Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, w Polsce całodobowe wsparcie zapewnia Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego ITAKA (800 70 2222, bezpłatnie), Telefon Zaufania dla Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym IPZ (116 123, bezpłatnie) oraz numer alarmowy 112. Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111.